Που λέτε, διαπραγματευτήκαμε μέσα μας αν θα τοποθετηθούμε πάνω στο θέμα των ημερών ‑προφανώς αναφέρομαι στις δηλώσεις Οικονόμου-Παυλόπουλου περί καροτσακίων, ομήρων κλπ κλπ. Λοιπόν, εμείς δεν πέσαμε από τα σύννεφα και όσοι πέσανε καλά θα κάνουν να ξανασηκωθούν. Η φράση αυτή δυστυχώς εκφράζει τη μεγάλη πλειοψηφία της χώρας που ζούμε και είναι προϋπόθεση να το αποδεχτούμε αυτό για να μπορέσει επιτέλους να ανοίξει η κουβέντα για το τι θα κάνουμε από δω και πέρα. Θυμώσαμε, κράξαμε, απαντήσαμε με χιούμορ. Τι ξημερώνει την επόμενη μέρα που κάποιος είπε φωναχτά αυτό που η υπόλοιπη κοινωνία ψιθυρίζει?
Τα λέμε μεταξύ μας, τα λέμε σε ομιλίες σε σχολεία, σε δήμους, όπου μας φωνάξουνε. Θα τα πούμε κι από δω:
Η αναπηρία είναι διαφορετικότητα. Είτε σωματική είτε ψυχική. Αλλά είναι διαφορετικότητα. Όπως διαφορετικότητα είναι οι διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις, το διαφορετικό χρώμα δέρματος και όλα αυτά που σε πολλές χρονικές περιόδους και σε διαφορετικά κράτη ξεσηκώνουν μικρά ή μεγάλα ξεσπάσματα ρατσισμού. Μόνο που η αναπηρία δεν είναι σαν τις άλλες διαφορετικότητες, γιατί ο ρατσισμός που την αφορά είναι φιλικός και λέγεται λύπηση, φιλανθρωπία, εθελοντισμός και ντύνεται ρούχα που δεν είναι εχθρικά και έτσι δε μπορείς να τους απαντήσεις όπως πρέπει. Συνδέεται με λέξεις όπως άγγελοι επί της γης, ήρωες της ζωής και διάφορες λέξεις που τελειώνουν σε ‑άκι: παιδάκι, καροτσάκι κλπ.
Η συμπερίληψη που ζητάμε δεν έχει ούτε παιδάκια ούτε καροτσάκια ούτε ομήρους στα καροτσάκια τους. Έχει αξιοπρέπεια. Ζούμε σε μία χώρα που δεν ξέρει να σέβεται τη διαφορετικότητα σε καμιά μορφή της. Στη χώρα που υπάρχει νόμος που επιβάλλει στους χώρους εστίασης την πρόσβαση, δεν ελέγχεται από κανένα και θεωρείται φιλάνθρωπος όποιος το τηρεί. Και όταν κάποιος αποκτήσει μία αναπηρία ή αποκτήσει ένα παιδί με αναπηρία, ξεκινάει ένας αγώνας όπου πρέπει να μαλώνει για τα πάντα και να ζητάει συγγνώμη που ξεβολεύει τους υπόλοιπους. Στα πάντα. Συγγνώμη που θέλει να πάει σχολείο με τους υπόλοιπους, συγγνώμη που χρειάζεται τη ράμπα και το πάρκινγκ του, συγγνώμη που για να μπει σε ένα μαγαζί πρέπει να βρεθούν καλοί Σαμαρίτες να τον σηκώσουν στα χέρια για να πιει ένα ρημαδοκαφέ. Πρέπει να νιώθει βάρος και να ζητάει συγγνώμη που υπάρχει και που αποφάσισε να βγει από το σπίτι του και ξεβόλεψε τους υπόλοιπους από αυτά που έχουν συνηθίσει να βλέπουν.
Πρέπει να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι η αναπηρία είναι μία διαφορετικότητα όπως όλες οι άλλες και η συμπερίληψη αυτού του 16% αυτής της χώρας δεν είναι φιλανθρωπία, αλλά δικαίωμα. Και το ότι ζούμε στη χώρα που ακόμα την αντιμετωπίζει ως τέτοια θα πρέπει να μας προβληματίσει. Όχι τώρα που τόλμησαν οι δυο τους και ξεστόμισαν αυτά που ξεστόμισαν, αλλά κάθε μέρα. Κάθε μέρα που βγαίνουμε από το σπίτι μας και δε συναντάμε ούτε ένα άτομο με αναπηρία θα πρέπει να ξέρουμε ότι ως κοινωνία έχουμε αποτύχει.